Hoe kan fakulteit belangrike leerinhoud aanbied op maniere wat studenteleer verbeter?

Transkripsie: Amani reflekteer oor haar student se ervaring

Toe Kellie en Amani vergader het om die leerdergesentreerde afdeling van die module te bespreek, het Amani 'n voorval gedeel met Mark, een van haar studente wat tans studenteonderrig gedoen het. Mark het voorheen baie goed gevaar op sy toetse en opdragte. Toe hy egter sy eerste les gegee het, het dit nie goed gegaan nie. Een van sy studente het gehoorprobleme gehad, so Mark het baie hard en stadig gepraat, en hy het baie handgebare gebruik. Die res van die klas het gelag en was onoplettend. Uiteindelik het Mark sy konsentrasie en toe sy kalmte verloor. Later, toe hy en Amani die voorval bespreek het, het sy uitgevind dat Mark se enigste ervaring met dowe of hardhorende individue was met 'n bejaarde, prikkelbare grootouer wat altyd daarop aangedring het dat hy praat.

Transkripsie: Vis is vis

Oor 'n oomblik gaan ek vir julle 'n kinderverhaal opsom wat deur Leo Leonni geskryf is. Die storie heet Vis is Vis . Nadat ek geluister het, sal ek julle vra om redes te gee waarom julle dink dit relevant is of nie vir leer nie, en indien wel, om 'n paar voorbeelde van julle eie te gee wat dit sal illustreer. 'n Paddavissie en 'n vis woon saam in 'n dam. Hulle is intens nuuskierig oor die wêreld daarbuite. Uiteindelik groei die paddavissie in 'n padda en kan hy die dam verlaat en land toe reis. 'n Kort rukkie later keer hy terug na die dam en vertel die vis wat hy gesien het. "Daar is wonderlike wesens genaamd voëls," het die padda gesê. "Hulle het snawels en twee voete, maar die verbasendste is dat hulle vlerke het en kan vlieg." "Ek het dit," het die vis gesê. "Wat wonderlike inligting; ek weet presies wat jy bedoel." "Daar is ook dinge wat koeie genoem word," het die padda gesê. "Hulle het vier bene, en sommige van hulle het horings, en sommige het moere, en hulle kou gras." "Moenie meer sê nie," het die vis gesê. “Ek kan ’n koei so duidelik sien asof dit reg voor my is.” “Wel, dis nie al nie,” sê die padda. “Laat ek jou vertel van hierdie wesens wat mense genoem word. Hulle loop op twee bene, maar hulle het ook twee arms en kom in alle soorte groottes.” “Perfek,” sê die vis. “Ek kan hulle nou visualiseer.” Daar is meer aan Leonni se storie, maar dit is die deel wat belangrik is vir hierdie Uitdaging. Dink jy dit is relevant vir menslike leer, en indien wel, kan jy jou eie voorbeelde van Vis Is Vis gee wat dit sal illustreer?

Transkripsie: John Bransford, PhD

Wel, hierdie storie oor Vis Is Vis , dink ek, is regtig kragtig, want dit illustreer die konstruktiewe aard van die wete dat die enigste manier waarop ons iets nuuts kan weet, is om 'n interpretasie te konstrueer gebaseer op wat ons reeds weet. En so kan jy in die storie sien hoe die vis dit gedoen het gebaseer op die padda. Maar daar is baie, baie werklike analoë hiervan. So in die boek Hoe Mense Leer , byvoorbeeld, praat ons oor 'n paar jong kinders wat aanvanklik glo dat die aarde plat is. En natuurlik pas dit by al hul ervarings, en dan sê mense: "Nee, nee, dis rond soos 'n bal." Jy kan hulle selfs 'n prentjie van die aarde en die ruimte wys, en so sê kinders: "O, o ja, ek het dit," baie soos die vis sê. En dan, as jy regtig ondersoek en hulle laat teken, wat hulle doen, is dat hulle hierdie ronde bal het met die plat deel bo-op en ons leef op die plat deel. So hulle bewaar hul soort Vis Is Vis- konstruksie. Jy sien dit in allerhande gebiede van wetenskap en so meer waar mense inkom met vooropgestelde idees soos: "O, besoedeling is iets wat diere verstik of vergiftig, en dis al wat dit is," of dat "Elektrisiteit soos watervloei is." En dit blyk dat tensy jy hierdie vooropgestelde idees wat studente inbring direk aanspreek, jy nie hul Vis Is Vis -aktiwiteite sal stop sodra hulle die kursus verlaat nie. Die ander interessante ding is dat amper enige fakulteitsvergadering Vis Is Vis illustreer . So jy sê: "Goed, ons het oor iets ooreengekom." En dan sê jy: "Goed, waaroor dink jy het ons ooreengekom?" En iemand sê: "Punt A," en iemand anders sê: "Nee, nee, ons het oor B ooreengekom," "Nee, ons het oor C ooreengekom." En so dikwels kan hierdie Vis Is Vis gebruik word om die soort angs en soms selfs woede te verdryf wat opduik wanneer mense: "O wag, ons verstaan ​​nie," en jy: "Natuurlik verstaan ​​ons nie." Dis moeilik om dit te doen; dit is die konstruktiewe aard van weet. En dit illustreer ook die belangrikheid daarvan om te werk om almal se denke so sigbaar as moontlik te maak, want as ons dit nie doen nie, eindig ons almal met verskillende konstruksies van die werklikheid wat nie pas by wat ander beoog nie. En die ander deel hiervan is geweldig belangrik, is ons interpretasies van ander mense, veral mense wat dalk om 'n aantal verskillende redes van ons verskil, of hulle nou van 'n ander kultuur afkomstig is of sekere gestremdhede het. En dit is verstommend watter soort konstruksies ons kan maak gebaseer op stereotipes en aannames. En een van die dinge wat ons moet doen, waaraan Vis is Vis ons kan herinner, is om altyd aktief te soek na die storie agter die storie. Bevraagteken die aanvanklike aannames wat jy oor iemand het, veral as hulle geneig is om negatief te wees, want jy sal amper ongetwyfeld vind dat daar 'n positiewe streep daar is, as jy die tyd neem om daarna te soek.

Transkripsie: Identifiseer leersterkpunte

'n Meisie in graad sewe, Jennifer, sukkel op skool. Haar ouers het opgemerk dat sy 'n uitstekende visuele geheue het. Sy kan ingewikkelde danspasse dophou en dit maklik herhaal. Maar haar verbale geheue lyk ondergemiddeld te wees. As sy 'n tipiese sin van tien woorde hoor, sal sy nie al die woorde kry nie. Net so laat sy gereeld dinge uit wanneer sy praat. Sy sê dalk iets soos: "Isabelle is anders," maar laat uit dat sy oor iemand op 'n TV-program praat. Mense in die skool is bekommerd oor Jennifer se swak geheue en besluit om haar in 'n spesiale klas te plaas waar die kurrikulum vereenvoudig is. Die gewone wetenskapklas is streng en sluit nie net baie leeswerk in nie, maar ook tydrowende laboratoriumeksperimente. Maar die vereenvoudigde wetenskapklas laat die laboratorium weg sodat leerders kan konsentreer op die feite wat hulle moet leer.

Wat is jou gedagtes oor die skool se reaksies op Jennifer se probleme?

en

Watter soort teorie en navorsing kan ons help om mense soos Jennifer en die soort leeraktiwiteite wat hulle benodig beter te verstaan?

Transkripsie: John Bransford, PhD

Wel, hierdie is 'n geval waarvan 'n vriend van my, John Black, my onlangs vertel het, waarvan hy persoonlik geweet het. En dit het regtig die lewe van hierdie jong meisie beïnvloed. En sy was, hy het geweet hy is eintlik 'n leerwetenskaplike en hy het geweet dat sy baie goed was met visuele geheue, nie so goed met taalgeheue nie. Die mense in die skool het gesê: "Ja, ons weet dat daar 'n leergestremdheid van een of ander aard hier is, en ons gaan dit regstel deur die wetenskapklas te vereenvoudig." En dit is tipies die benadering wat mense vir kinders met spesiale behoeftes volg. Kom ons "vereenvoudig dit" sonder om regtig te weet wat "vereenvoudig" beteken. En in hierdie geval, wat hulle gedoen het, is om die meisie, soos ek by die Uitdaging gesê het, in die teks-enigste toestand te plaas, absoluut die ergste toestand waarin sy ooit kon wees, want dit was waar haar probleme was en hulle het die laboratorium uitgeskakel. Hy is eintlik gevra om oor hierdie saak te konsulteer, en hy het uiteindelik die skoolstelsel oortuig om haar uit die aanhaling "vereenvoudigde kursus" te haal en haar in die een met die laboratorium te plaas, en sy het eintlik daarin gefloreer. Dit beteken nie sy het 'n A gekry nie: Sy het 'n C gekry, maar dit was nogal 'n oorwinning vir haar. En dit was grootliks omdat daardie laboratorium met die visuele aspekte en haar vermoë om dinge te sien reg gespeel het na haar sterkpunte. So, weereens, hierdie hele idee van wat dit beteken om te "vereenvoudig" moet regtig baie noukeurig bekyk word in terme van die spesiale behoeftes van die kinders waaroor ons werklik omgee.