Hoe kunnen docenten herkennen en ingrijpen als het gedrag van leerlingen escaleert?

Transcript: Kalme fase

Docent: Goed, iedereen. Het is een nek-aan-nekrace. Deze laatste vraag bepaalt wie er wint. Wie leidde de sit-in-beweging in Nashville?

[De leerlingen schrijven hun antwoorden op hun whiteboard.]

Docent: Oké, laten we de antwoorden eens zien, drie, twee, één. Til jullie borden op!

[Studenten tillen hun whiteboards op.]

Docent: Goed gedaan! Het antwoord was Diane Nash en John Lewis. Oké. Het lijkt erop dat… trommelgeroffel, alstublieft… [Leerlingen tikken op hun bureau om een ​​trommelgeroffel te maken] Ava wint vandaag de eerste prijs!

Ava: Oh ja! Laten we gaan!

Docent: Jeshua werd tweede en Sterling derde!

[ Commentaar van Johanna Staubitz ]

In deze video zien we dat Ava blij, ontspannen en betrokken lijkt bij de instructie. Ze is kalm. Ze zit op haar stoel. Ze is gericht op de leraar. Op een gegeven moment glimlacht ze en reageert ze razendsnel op mogelijkheden om te reageren. Dit zijn allemaal tekenen dat Ava kalm en ontspannen is en klaar om te leren. En als leerlingen zo kalm zijn, zijn ze inderdaad klaar om te leren. Dit is het beste moment om les te geven. En we kunnen momenten waarop leerlingen kalm zijn gebruiken om routines en procedures aan te leren, zoals het duidelijk is dat mevrouw Harris deed, want deze leerlingen begrijpen allemaal duidelijk hoe ze moeten deelnemen aan dit spel waarbij ze antwoordkaarten gebruiken. We kunnen leerlingen ook zelfregulatiestrategieën aanleren. Mindfulness is bijvoorbeeld heel belangrijk voor leerlingen en een belangrijke vaardigheid die ze moeten ontwikkelen om escalatie te voorkomen, zelfs wanneer er triggers zijn. We kunnen dus veel bereiken met deze kalme staat als we die bij leerlingen kunnen bereiken. En ik wil mevrouw Harris ook even bedanken voor het gebruik van gamification. Door de herhalingsactiviteit om te zetten in een spel, heeft ze de betrokkenheid van de leerlingen flink aangewakkerd, zelfs bij een leerling als Ava, die het soms moeilijk vindt om zich aan de taak te houden en betrokken te blijven.

Transcript: Kathleen Lane, PhD, BCBA-D

Wat de kalme fase betreft, zou ik willen stellen dat het allerbeste gedragsmanagementplan een goed lesplan is. En eigenlijk gaat het erom om in deze tijd aandachtig te zijn. Het gaat erom leerlingen zowel voorwaardelijke als onvoorwaardelijke aandacht te geven. Onvoorwaardelijke aandacht is wanneer een leerling iets wenselijks doet, zoals wanneer hij of zij zijn of haar werk afmaakt, of op een respectvolle manier om hulp vraagt, of iets aardigs doet voor een andere leerling. Als leerkrachten leren we dat te herkennen en er iets heel specifieks over te zeggen, zoals: "Wat lief van je dat je Cheryl hielp opruimen nadat ze haar dienblad in de kantine had omgestoten." Maar er is tijdens deze kalme fase ook een andere manier om dat te behouden, namelijk door leerlingen onvoorwaardelijke aandacht te geven. En dat er, alleen al door in je klas te zijn, een dialoog of interactie zal zijn tussen een leerkracht en een leerling. En of je ze nu bij de deur begroet, het hoeft geen compliment te zijn. Het kan zo simpel zijn als: "Hé, weet je, ik heb je gisteren gemist", of "Wat is er aan de hand? Hoe gaat het met je familie?" Of: "Heb je gisteravond de kans gehad om naar de wedstrijd te gaan? Ik hoorde dat we een erg uitdagende tweede helft hadden." Gewoon iets zodat ze zien dat je een mens bent en dat je hen als mens waardeert. En het opbouwen van positieve, productieve leerling-docentrelaties is echt nuttig voor het creëren van een rustige, ondersteunende en instructiegerichte klasomgeving.

Transcript: Gloria Campbell-Whatley, EdD

De rustige fase is jouw lessituatie. Tijdens de rustige fase hebben veel leraren de traditionele overtuiging: "Ik doceer deze methode die werkt." En omdat deze methode werkt, kan ik hem gewoon onderwijzen en zal iedereen hem begrijpen. Maar dat maakt je blind voor de verschillende nuances in de klas. Leraren moeten dus begrijpen hoe de overtuigingen en waarden in het leven van leerlingen kunnen verschillen. Vaak kijken we niet naar onszelf en naar onze privileges of sociaaleconomische status. Dus je moet zelfreflectie toepassen en bedenken hoe je het onderwijs kunt differentiëren – niet alleen op basis van academisch niveau, maar ook op basis van de verschillen in je klas. Je kunt de cultuur leren kennen door cirkels te maken. Je kunt een open onderwerp aandragen waar leerlingen over kunnen schrijven, en dan kunnen ze opstaan ​​en praten over wat er in de gemeenschap of thuis gebeurt. Je begint de cultuur te begrijpen en de andere leerlingen beginnen de cultuur te begrijpen. Dit is erg belangrijk voor het lesgeven; je moet leren kijken door de ogen van een andere cultuur. Je kunt je opdrachten op verschillende manieren presenteren, kijkend naar taal, spraak... Je moet een aantal manieren creëren waarop leerlingen kunnen laten zien dat ze iets weten. Ze kunnen bijvoorbeeld een sketch opvoeren, of een gedicht, of iets anders. Het is ook belangrijk om een ​​klaslokaalindeling te hebben die een hoge mate van betrokkenheid bevordert. Leerlingen zitten al zo dat ze kunnen samenwerken, ook al maken ze misschien veel lawaai; [lacht] lawaai hoort bij dat productieve werk. En dat is misschien iets waar de docent niet aan gewend is. Docenten moeten reflecteren: "Wie is betrokken bij de lessen en wie niet?" Je wilt een hoge mate van betrokkenheid van alle leerlingen. Je moet meerdere manieren van expressie, meerdere manieren van betrokkenheid en meerdere manieren van representatie hebben.

Er is een methode genaamd positieve framing [lacht] die je kunt gebruiken om ervoor te zorgen dat je op een heel positieve manier met de leerlingen praat, en het is een feest. Met positieve framing focus je niet op wat ze fout deden, maar op wat ze goed deden, en zorg je ervoor dat je ze op een heel stimulerende manier betrekt. Het helpt het gedrag van leerlingen [lacht], want de volgende keer dat je deze hoge mate van betrokkenheid wilt, zijn ze er klaar voor, omdat ze weten dat ze beloond zullen worden, en wel op een positieve manier. Er is geen sprake van een tekortkoming.

Transcript: Yesmery Sanchez

Ik denk dat de beste manier om mijn leerlingen in de rustige fase bij de les te houden, is door ervoor te zorgen dat ze begrijpen wat ze doen. Het meeste gedrag dat ik in de klas zie, is wanneer leerlingen in de war zijn of zich afsluiten omdat ze de stof niet kunnen pakken. Het toegankelijk maken van de stof voor kinderen is essentieel om te voorkomen dat ze tegen hun vriend(in) gaan praten of zich op een of andere manier gaan misdragen. Dus in de rustige fase help ik ze om de stof te pakken en zorg ik ervoor dat ze zich ermee bezighouden. Het is ook een goed moment om even rond te lopen. Ik zou nooit gaan zitten in de klaslokalen. Ik loop altijd rond om te kijken of ik op een of andere manier kan helpen. Op de middelbare school draait het na een tijdje echt om zelfsturing. Je geeft ze de stof en dan zijn ze klaar om er samen met hun partner of zelfstandig aan te werken. We zijn er dus echt om te faciliteren.