Quomodo educatores agnoscere et intervenire possunt cum mores discipulorum increscant?

Transcriptum: Periodus Recuperationis

Magister: Heus, percurramus quae antea acciderunt. Possumusne a tua cogitatione incipere?

Nora: Bene.

Magister/Magistra: Optime! Video te frustratum esse quod exspectare debebas antequam mathematica tua perficeres. Difficile erat audire alios discipulos quaestiones rogare quarum responsa iam sciebas? Hoc plane intellego, sed quid fecisti?

Nora: Locuta sum. Deinde clamavi et sellam meam everti.

Magister/Magistra: Ego quoque id vidi. Quomodo id evenit? Quid de exitu sentis?

Nora: Pudet me, et opto ut id non fecissem.

Magister: Scio. Quid tibi videtur de iis quae tempore proximo facere posses? Da mihi aliquas notiones, te adiuvare possum.

Nora: Fortasse petere possim ut antea laborem?

Magister/Magistra: Bene. Ea est optima idea. Quid si inveniam aliquas actiones difficiles quas ad mensam tuam servare possis temporibus huiusmodi?

Nora: Bene.

Magister/Magistra: Memento etiam te semper optionem habere ad Angulum Pacis ire et actionibus illic uti.

Nora: Bene.

Magister/Magistra: Optime. Nunc, res sic se habet: quotiescumque discipulus in schola mores periculosos ostendit, magister/magistra domum vocare et commendationem ad officium scribere debet. Bene, modo volo te hoc scire, ne mirum sit. Habesne ullas quaestiones de hoc?

Nora: Minime. Intellego.

Magister/Magistra: Optime! Antequam progrediamur, estne aliquid aliud quod tibi opus est aut me scire vis? Estne aliquid aliud quo te adiuvare possim ut melius exspectes tempore proximo?

Nora: Nescio. Semper exspecto ut adulti aliis pueris auxilium ferant, ut mihi auxilium ferre possint.

Magister/Magistra: Recte dicis. Sororem infantem habes.

Nora: Ita. Omnem attentionem accipit.

Magister/Magistra: Doleo hoc audire. Id satis difficile esse debet. Si umquam de hoc loqui vis, omnino possumus.

Nora: Bene.

Magister/Magistra: Quomodo te nunc sentis?

Nora: Paululum me pudet, sed multo melius me habeo.

Magister/Magistra: Hoc omnino intelligibile est. Gaudeo te melius valere, et scire te volo, valde gaudeo te in classe mea habere.

Nora: Gratias tibi ago.

[Commentarium Johannae Staubitz]

Dominus Santini colloquium deliberativum cum Nora ducit, et primus huius colloquii gradus est formam inspicere et quodammodo ad consensum pervenire de eo quod acciderit. Et, ut scis, Dominus Santini verbis utitur ut "Video te hoc modo sensisse"; "Ego quoque id vidi." Experientiam discipulae quodammodo confirmat, quantum potes, et ei quaestiones ponit de eo quod ei opus erat, cur acciderit, et utrum revera problema solverit. Et hoc vere discipulo adiuvat ut facultatem sui ipsius reflectendi evolvat, et etiam, in futuro, ut animadvertat cum incipiunt crescere, ut signa illa in se ipsis observent. Et hoc eos adiuvat ut solutiones in futuro quaerant.

Dominus Santini et Nora nunc hanc disputationem persequuntur. Primam partem in disputatione de rebus gestis impenderunt, ut Norae facultatem perspiciendi quando mutationem in ambitu suo opus sit augeret. Itaque scire debet quae sint eius incitamenta, sicut Dominus Santini facit. Haec disputatio ambobus utilis est. Sed nunc quod eis incumbere necesse est est idea quid agendum sit cum alteruter vel uterque mutationis necessitatem deprehenderit. Itaque una laborant ut aliquas rationes inveniant, et Nora, statim ab initio, suggestionem facere potest quae satis bona est. Quod est, fortasse petere possum ut progrediar. Simile est auxilio petendi, nonne, sed congruens cum eius incitamento: exspectando. Et Dominus Santini eius participationem in hac disputatione confirmat dicendo, "Ea est optima idea," et deinde in eam incumbit suggerendo ut ipse, scilicet, munus activum suscipiat, et seriem actionum componat quas ei imponere possit in tali situ. Praeterea, inquit, "vel, aliter, semper potes ire et pausam capere in Angulo Pacis." Et haec optima est idea. Utile est hanc pausam non solum Norae sed etiam aliis discipulis in schola praesto habere. Et iterum, interest, si loco pausae vel Angulo Pacis uteris, ut explicite rationes ingrediendi et sedendi et eo in classe utendo docueris.

Haec disputatio difficilis est, et valde allicit ut rem differre in posterum vel fortasse ne cum discipulo quidem de ea loqui et consequentias tantum statuere. Sed Dominus Santini pergit et Noram certiorem facit quid fieri debeat secundum scholae vel conclavis normas propter eius mores graves et difficiles et calces mensae iactatos, res evertentes. Haec res periculosa erat Norae et aliis discipulis. Sed cum misericordia id facit, et mihi placet verba eius hic quasi "Res sic se habet," ita eam quasi ad malas nuntios praeparat sed tamen nota positiva finit et una in qua quasi admonet, quasi "Num hoc tibi sensum facit?" Et Nora respondet, "Ita," et si quaestiones habet, eas rogare potest. Sed quod interest est ut quodammodo comis sit sed firmus de his consequentiis. Addam etiam te valde tentare posse hac parte sermonis uti; si non es ex eis magistris qui hanc disputationem vitare volunt, fortasse es ex eis qui ad culpam et pudorem quodammodo tentantur, ne discipulus iterum hoc faciat. Et te moneo ut te ipsum comiter sed firmum sis. Hae consequentiae per se loquentur.

Itaque in hac ultima parte disputationis debriefing, Dominus Santini, ut scis, multas res diversas tractat. Una de aliis rebus vel rebus extra scholam disserit, ut "Heus."

Scis, talis agnitio non necessario est modus quo plerumque reagis, etiam cum pares multas quaestiones proponunt. Exempli gratia, "Suntne alia quae mihi scire oportet?" Itaque haec est occasio non solum ad discendum de stimulis extra scholam pertinentibus, sed etiam ad reparandam et aedificandam necessitudinem et ad significandum te curare de iis quae cum discipulo extra scholam geruntur. Ergo extra scholam. Itaque haec pars sermonis multis propositis in hoc sensu servit. Praeterea, Dominus Santini vere expresse auxilium discipulo offert.

Dicendo, "Heus, si umquam de hac re loqui vis, adsum," et etiam favorem indicat interrogando, quomodo se habeat explorando. "Quomodo nunc agis? Oh, intellego te ita sentire, paulum pudore affectum," et finit Noram eiusque munus in schola et eius pertinentiam in schola affirmando. Discipuli hunc sensum pertinentiae sentire debent ut vere floreant. Itaque puto hunc locum aptissimum esse Domino Santini ad finem faciendum, et non semper facile est id facere.

Magistro, etiam hoc tempore convalescentiae, sane rationi consentaneum est; fortasse tu satis temporis ad convalescendum non habuisti, discipulus autem habet. Et si omnino fieri potest ut hoc colloquium differas donec ambo habueritis, eo melius. Sed interdum altius fodere debemus et illam empathiam invenire, quamvis satis solliciti simus ob ea quae antea acciderunt. Sed haec revera est condicio ubi, si modo nostras affectiones superare possumus et colloquium sustentans habere, quod clarum est sed adiuvat ad necessitudinem reparandam. Hoc tantum fructum longius habet, quamvis difficile sit in brevi tempore, et interdum non difficile est in brevi tempore. Iucundum est reconciliari.

Transcriptum: Catharina Lane, PhD, BCBA-D

Per tempus recuperationis, plerumque scholae formam deliberationis habebunt quae eis occasionem praebet structuram habere ad hunc processum solvendi problemata cum discipulo peragendum, ut breviter inspiciant quid modo acciderit, quid aliter fieri possit ut tempore proximo vitari possit. Et hoc tamquam actionem deliberationis considerare possumus. Nunc, speramus, cum sedes ad hanc deliberationem cum discipulo hoc tempore faciendam, te prospere egisse in eis dando actionem independentem quam facere possunt, et reliqua classis iterum in viam rectam est quia nolumus omnes oculos in discipulo intendere. Hoc tempore, magister ad discipulum redire et dicere potest, "Scio id valde incommodum fuisse et me quoque incommodum sentire propter quod modo acciderit. Sed nunc tempore sumus ubi de eo loqui debemus ut res melius tempore proximo agere possimus." Si nescis quid illud incitamentum fuerit, fortasse aliquid simile dicas, "Mihi videbatur me ne quidem hoc praevidere. Modo respexi et te hoc facientem vidi. Potesne mihi dicere quid antea acciderit?" Et quod fere hoc momento agis est cum discipulo loqui ut intelligas cur hoc acciderit? Quid scaenam paravit ut hoc etiam fiat? Et finis non est quemquam culpare, sed finis est ex eo discere ut hoc iterum in futuro prohibere possimus. Et fortasse aliquid tam simplex est quam "Cum ultimam responsionem in classe dedisti et dixisti me errasse, me prorsus puduit coram omnibus amicis meis et nihil tale facere volui. Et quo magis de eo cogitavi, eo magis frustratus sum quia vere sentiebam quasi me coram amicis meis accusares."

Et fieri potest ut magister id omnino praeterierit neque animadvertat dicere "Non, id non prorsus rectum est" discipulo illi offensum esse aut quodam modo humiliantem. Itaque, hac nova informatione coniuncta, ille magister et ille discipulus consilium agendi excogitare possunt. Et reapse tam simplex esse potest quam fortasse discipulo paulo plus temporis opus sit ad de quaestionibus cogitandum, ut occasionem habeat rectam responsionem ante tempus inveniendi.

Itaque fortasse aliquid simile excogitare potes, "Cras, quaestionem tibi in sectione disputationum nostrarum rogabo, et volo te de hac re cogitare. Et si vis tuas ideas cum quibusdam amicis tuis communicare vel mecum ante initium classis consulere, libenter id faciam." Vel etiam dicere potes, per cursum colloquii normalis, "Heus, Jesse, opinionem tuam de aliqua re mox audire volo, sed huc progrediar et cum Alexide colloquar ut primum eius sententiam cognoscam." Et haec parva interactio Jesse occasionem dat cogitandi per pauca momenta. "Bene, quaestionem mihi rogabit et scio rem bene futuram esse." Colloquium positivum cum se ipso fac. Nonnullis discipulis, difficillimum est [ridet] responsa correctiva accipere vel audire se aliquid male fecisse vel dixisse, et multo magis personale videtur quam videri voluit. Itaque discipulis illis, fortasse ad eos accedere et dicere potes, "Heus, scio te iam scribendi opus tuum perficere et me post pauca minuta reversurum esse, deinde simul chartam tuam emendabimus, tantum litteris maiusculis et punctis. Itaque si placet, breviter inspice et statim revertar."

Ita ut sciant me tibi responsa quaedam daturum esse, et deinde eis occasionem dat se iterum recognoscendi ut parati sint audire quae dicenda sunt. Ergo, haec sessio deliberationis nobis occasionem dat ut discamus quid erraverit ex prospectu utriusque hominis et novam rationem excogitemus ad progrediendum tempore proximo. Non culpa est, sed discendum est.

Transcriptum: Pamela Glenn

Dum ille discipulus minutum habet, ad alios discipulos revertar. "Salventne omnes?" or "Suntne omnes bene?" Suntne quaestiones? Habesne socium cum quo laborare potes? Quia mihi nunc hoc curandum est. Doleo valde quod hoc fit, et bla, bla, bla. Magnum officium discis. "Amo quomodo adsis pro membro familiae tuae qui paulo plus temporis eget." Itaque ad opus se incipient. Deinde revertar, et ego et Iohannes breviter dicemus "Valesne?" Quod requires? "Scis, hoc nobis reficere necesse est." Interdum id in momento reficere potes. Aliis temporibus consilium longius excogitare debes, quia adhuc classem discipulorum habes qui laborant. Ergo, si quid est quod celeriter emendare possumus, "Paramini redire et pergere?" Pro eo quod eos perturbat, si iterum cum communitate convenire possunt, convenimus. Si non, tum mecum sedent. Si minus, et eis ex cubiculo exire necesse est, tum consiliarium vel aliquem arcessem. Nolo discipulum ad illum statum pervenire, deinde discedere et cum alio colloqui, quia tum ei rem explicare necesse est, et fortasse persona eum non novit. Itaque, mihi ipsi hoc facere placet, sed si tantum tempus extra cubiculum desiderant, tum eis hanc optionem dabo. Et tum conveniemus. Deinde de hoc loquemur. Vera colloquium singulare est. Mihi, processus convalescentiae est… Nolo hoc saepe facere. Primo tempore quo id faciemus, profundum et significans erit. Estne verisimile iterum futurum esse? Quid instituere possumus ne hoc iterum fiat? Et consilium scribere magnopere libenter aestimo. Habemus aliquid quod reflexionem habitus appellamus. Te rogaturus sum, ubi te composuit, "Potesne nunc de hoc loqui?" "Quid reapse fiebat?" Vox mea mollis est. Humile est. Audio. Multum cogito. (or) Multum cogito. "Audio te dicere laborem difficilem fuisse, et te non intellexisse." Audio te dicere illum te tetigisse aut stilum tuum abstulisse, et te iratum fecisse. "Te dicentem audio..." Itaque multa eiusmodi fiunt. Factus tuus tibi fave. / Facito quod fecisti. De hoc multum loquimur. Si id perturbas, id ornas. Tibi est. (or) Tibi est. Erravisti. Ergo, “Quid ergo errasti?” Et eos dicentes audies, “Numquam sellam meam iacere debui.” Valde paenitebunt. Paucissimi discipulos habui qui ad illam phasem pervenerunt, et aspicientes dixerunt, "Ita, feci." "Quid nunc?" Numquam vere hoc audivi [ridet]. Fuit "Non debui id facere." Quid accidere potuit aut quid accidit? "Sellam ieci et amicos meos percussit, nec id volui." "Bene, quid igitur nunc eius rei consequentiae sunt?" "Amicus meus laesus est." "Quid nunc tibi faciendum est?" "Id mihi corrigendum est." "Quomodo id corrigere vis?" Deinde consilium scribemus de hoc quod agebatur, et hoc quod feci. Itaque, cum proxime me sic sentiam, faciam... Deinde tres ad quinque puncta addamus. Deinde parvam columnam habeo de iis quae facturus sum ut te adiuvem ut hoc fiat. Domum mittam, exemplum, parens signabit dicens, "Intelligo hoc accidisse." "Domi, id confirmaturus sum." Aliquid est inter discipulum, parentem, et me. Nemo alius id videt.

Transcriptum: Gloria Campbell-Whatley, EdD

Nunc in Recuperationis Periodo, disciplina restitutiva vel iustitia restitutiva magni momenti est. Iustitia restitutiva vel disciplina restitutiva est modus quo quidquid mali fecisti corrigere potes. Ita occasionem habes mores tuos inspiciendi, mores inspiciendi, deinde corrigendi. Deinde incipis loqui de, bene, hoc est aliquid quod fecisti. Non rectum erat. Nunc corrigamus. Quid facere possum ut corrigam? Et hoc valde differt a "Te suspendo, exi per ostium, vade ad suspensionem intra classem." Nulla restitutio est. Et ea restitutio magni momenti est discipulo ad illam offensam corrigendam. Ita in refectorio rixatus es et cibum huc iecisti, ita in refectorium intras et officium aliquod facis, mensas tergis, scopis vel purgas. Adhuc ibi es, non suspensus es, te adhuc relinquit ut pars classis. Non eiicieris. Quod fecisti corrigere debes. Deinde res aliter tractare incipis cum offensam commissurus es. Aliter id tractabis quia tu ipse id correxisti. Itaque scis alium modum tractandi esse. Valde bene in illa Recuperationis Phase operatur.