Hoe kan onderwysers verwagte gedrag aanmoedig en versterk?
Bladsy 7: Gebruik van Klaskamerversterkingstelsels
Saam met reëlherinneringe en positiewe terugvoer, gebruik sommige onderwysers 'n meer gestruktureerde benadering om kinders te motiveer en te erken vir die nakoming van die reëls. Hulle doen dit deur 'n klaskamer versterkingstelsel—’n voorkomende, of versterkingsgebaseerde, stelsel waarin kinders erken word en belonings verdien vir hul gepaste gedrag. Wanneer onderwysers kinders versterk vir die nakoming van reëls, leer die kinders wat om in die klaskamer te doen en is hulle meer geneig om in die toekoms dienooreenkomstig op te tree.
Tipes Klaskamerversterkingstelsels
Daar is twee tipes klaskamerversterkingstelsels: een waarin kinders individuele belonings kry en een waarin kinders 'n groepbeloning kry. Elke stelsel het voordele, so onderwysers kan een bo die ander kies, afhangende van wat hulle wil bereik.
Individuele beloningstelsel—Ander onderwysers verkies dalk 'n individuele beloning om individuele kinders aan te moedig om meer verantwoordelik te wees vir hul eie gedrag. Byvoorbeeld, 'n onderwyser kan prente van skatkiste op 'n aanplakbord vir elke kind hang. Elke keer as 'n kind erkenning kry vir die nakoming van die reëls, verdien die kind een muntstuk om in die skatkis te sit. Wanneer die skatkis vol muntstukke is, verdien die kind 'n spesiale beloning of viering. Hierdie moet gebaseer wees op die belangstellings en voorkeure van die kinders, sowel as die beperkings van die skooldistrik of program. Potensiële belonings of vieringe kan ekstra tyd op die speelgrond, 'n danspartytjie, plakkers of stempels, 'n springmieliepartytjie of 'n besoek van 'n spesiale klaskamergas insluit om 'n storie te lees.
notaOnderwysers moet bewus wees dat die gebruik van hierdie tipe stelsel waar kinders se naam en vordering vir alle kinders sigbaar is, tot verleentheid of frustrasie kan lei vir diegene wat nie belonings kan verdien nie. Om dit te voorkom, moet onderwysers verseker dat elke kind die nodige vaardighede het om die reëls te volg en belonings te verdien.
- Groepbeloningstelsel—Sommige onderwysers verkies dalk die groepbeloning as 'n manier om samewerking en 'n gevoel van gemeenskap te bevorder. Byvoorbeeld, 'n onderwyser kan reëlplakkate (soos die een hieronder) skep en dit op prominente plekke in die klaskamer ophang. Elke plakkaat bevat een klasreël en 'n eenvoudige leë tafel. Elke keer as 'n kind erken word vir die nakoming van 'n klasreël, word hulle gevra om 'n regmerkie op die tafel te maak met 'n droë-uitveebare merker. Sodra die tafel vol regmerkies is, verdien die klas 'n viering.
Navorsingsprogramme
- 'n Oorsig van navorsing wat oor meer as 40 jaar in voorskoolse klaskamers gedoen is, dui daarop dat groepvoorwaardes:
- Kan uitdagende gedrag verminder en gepaste gedrag verhoog, veral wanneer dit gepaard gaan met 'n visuele element om studente te help om hul vordering te monitor (bv. tekenbord, tabel met spasie vir regmerkies)
- Is effektief vir die meeste tipies ontwikkelende kinders en sommige, maar nie alle, kinders met outisme nie
(Pokorski et al., 2017)
- Nog 'n oorsig van 50 studies wat tussen 1980 en 2010 uitgevoer is – wat gefokus het op kinders van voorskool tot hoërskool – toon dat groepvoorwaardes effektief is vir 'n wye reeks gedrag, insluitend die vermindering van ontwrigtende gedrag en die verhoging van taakgerigte gedrag.
(Little et al., 2015)
Wenke vir onderwysers
Die volgende wenke kan opvoeders help om klaskamerversterkingsstelsels meer suksesvol te maak.
Vir jou inligting
Sommige geleerdes ontmoedig opvoeders om positiewe versterking met jong kinders te gebruik omdat hulle voel dit is manipulerend en kan kinders se intrinsieke motivering verminder. Positiewe versterking van gewenste gedrag help kinders egter om nuwe vaardighede aan te leer. Wanneer positiewe versterking gebruik word, moet opvoeders fokus op gedrag waarin die kind nog nie vlot is nie.
- In die aanvanklike stadiums van die implementering van 'n klaskamerversterkingsstelsel, moet opvoeders dalk kinders gereeld versterk, veral diegene wat tipies 'n moeilike tyd het om die reëls na te kom.
- Opvoeders kan positiewe, spesifieke terugvoer en 'n klaskamerversterkingstelsel kombineer om gewenste gedrag te versterk, wat kinders help om nuwe vaardighede aan te leer.
- Aan die begin sal opvoeders dalk meer vrygewig belonings of vieringe moet aanbied. Byvoorbeeld, vir die groepbeloningsopsporer hierbo, kan die onderwyser 'n viering aanbied nadat die kinders vyf blokkies gevul het, in teenstelling met wanneer hulle die hele tafel gevul het. Namate kinders meer suksesvol raak met die verdien van vieringe, kan onderwysers die teikenvlak wat kinders probeer bereik, verhoog.
- Om die versterking meer betekenisvol en motiverend vir kinders te maak, kan onderwysers kinders toelaat om te stem oor die tipe groepbeloning wat hulle wil verdien, of elke kind toelaat om 'n beloning te kies. Deur kinders 'n keuse te gee, gee dit hulle eienaarskap oor die proses.
- Opvoeders kan op al die reëls fokus of slegs op die reëls wat kinders sukkel om te volg.
- Onderwysers kan 'n oneindige aantal visuele hulpmiddels vir hul versterkingstelsels gebruik (bv. om visse by 'n vistenk te voeg, koekies by 'n koekiepot, blomblare by 'n blom). Ongeag wat hulle kies, behoort dit kinders te help om hul vordering teenoor die beloning te monitor.
Vir jou inligting
Selfs wanneer 'n proaktiewe versterkingsgebaseerde stelsel gebruik word, sal reëloortredings voorkom. Onderwysers kan af en toe geringe oortredings aanspreek deur 'n verskeidenheid maklik geïmplementeerde strategieë te gebruik (bv. ignoreer, hul gedrag herlei, hulle aan die reëls herinner). Vir kinders wat volgehoue of beduidende uitdagende gedrag toon, moet onderwysers egter dalk 'n meer intensiewe, geïndividualiseerde benadering gebruik.
In die eerste onderhoud bespreek Mary Louise Hemmeter klaskamerbeloningstelsels. Vervolgens bespreek Erica Roy hoe sy beide individuele en groepversterkingsstelsels in haar klaskamer gebruik.
Mary Louise Hemmeter, PhD
Nicholas Hobbs-stoel
in Spesiale Onderwys en Menslike Ontwikkeling
Vanderbilt Universiteit
(tyd: 1:24)
Transkripsie: Mary Louise Hemmeter, PhD
Soms het onderwysers klaskamerwye stelsels waar wanneer hulle 'n kind sien wat aan een van die verwagtinge deelneem, of wanneer 'n kind 'n ander kind sien wat aan een van die verwagtinge deelneem, hulle iets op die aanplakbord sal sit. Hulle mag dalk "high five"-handafdrukke hê en hulle doen "high fives" vir kinders wat aan die verwagtinge deelneem en hulle skryf hul name op die handafdruk en wat hulle gedoen het en hulle sit dit teen die muur. Hulle mag dalk 'n boom hê en elke keer as 'n kind aan 'n verwagting deelneem, sit hulle blare op die boom met die kind se naam. En dit is eintlik 'n manier om 'n klaskamerwye fokus op die verwagting te kry, so dit gaan nie net oor 'n individuele kind nie, maar dit gaan oor ons almal wat aan hierdie verwagtinge deelneem. As jy 'n kind het waaroor jy veral bekommerd is, dan sou ons sê ontwikkel 'n data-insamelingstelsel wat jou toelaat om daardie kind se gedrag meer intensief of meer gereeld op te spoor. Maar ons sal beslis aanvanklik werk aan die insameling van data oor kinders wat aan die verwagtinge deelneem, in teenstelling met kinders wat nie doen nie. Ons probeer regtig om almal daarop te fokus om kinders te betrap wat aan die verwagtinge voldoen sodat dit daardie positiewe benadering tot dissipline in die klaskamer bevorder.
Transkripsie: Erica Roy
Ek gebruik wel 'n paar verskillende versterkingstelsels in my klaskamer, en ek het gevind dat beide die individuele en die groep-stelsels baie goed werk om studente te help om gemotiveerd te bly. Iets wat ek vir individuele versterking gebruik het, is ponskaarte. Sodat studente die verwagte gedrag volg en goeie keuses maak, kan hulle 'n pons op hul kaart verdien. En sodra hul kaart vol is, kan hulle 'n klein beloning uit ons pryshouer verdien. Dit was natuurlik uiters motiverend vir studente. Hulle wil almal 'n prys uit die houer hê. Hulle wil almal hul eie keuse kan maak. En dit gee hulle ook iets tasbaars om na te werk, wat baie lekker is, soos hul eie doelwit. En dan vir die klas-versterking, het ek hierdie plakkaat in my kamer, 100 Dade van Goedhartigheid, en dit het 100 harte daarop. Nadat ons 'n ry van 10 gevul het, sal ons klas-belonings doen. So 'n paar voorbeelde, ons het pajama-dag, pajama-bedompige dag, 'n stranddag, kies-jou-eie-sitplekke-dag gehad, wat baie interessant was. So net sulke dinge, ek laat hulle daarmee vorendag kom. Sodra ons agterkom dat ons amper 'n volle 10 is, praat ons oor wat ons wil hê ons volgende beloning moet wees. So ons het meer as 50% van die tyd pajama en "stuffy day" gehad, want dit was hul gunsteling. Maar ek hou daarvan om hul insette te kry, so dit is iets wat betekenisvol en opwindend vir hulle is. En toe die hele ding klaar was, het ons ons einde-van-die-jaar klaspartytjie gehad. Dit het hierdie keer net so uitgewerk, maar ek sou gewoonlik net ons eie viering in die klaskamer doen om daardie prestasie te vier.
Ek verkies die versterkingsprogramme vir die hele klas, want ek dink dit bou regtig 'n gevoel van gemeenskap en dwing steeds af dat ons almal moet saamwerk om dit te laat gebeur. Ek het gevind dat hulle dit regtig geniet om hul prestasies saam te vier. Dit het hulle ook gehelp om mekaar op 'n respekvolle manier aan die verwagtinge te herinner, want respek is ook deel van ons verwagtinge.
Een stukkie raad wat ek sou gee, is dat opvoeders klein moet begin wanneer hulle 'n klaswye beloningstelsel of versterkingstelsel opstel. Ek dink dis baie maklik om opgewonde te raak en 'n klomp verskillende dinge te wil implementeer, maar dis ook regtig moeilik om iets te vind wat hanteerbaar is. Dit mag dalk aanvanklik hanteerbaar voel, en dan, sodra jy begin, begin jy vergeet om daardie belonings of daardie harte so gereeld as wat hulle dit verdien te kry. En dan, as studente besef dat jy vergeet, neem hulle dit nie meer so ernstig op nie en dra dit nie dieselfde gewig nie. Ek sou ander opvoeders aanraai om klein te begin, iets hanteerbaars te kies, en dan kan jy van daar af groei. Dit was beslis die uitdagendste deel vir my, om te onthou om tred te hou met stelsels wat ek in plek gehad het, veral op daardie super besige dae waar jy net van ding tot ding hardloop. Jy mag dalk byeenkomste hê en baie dinge aan die gang, maar die studente dink steeds aan daardie versterking, selfs al doen jy nie. Ek sou beslis sê begin klein en iets wat jy kan bestuur.
Vir jou inligting
Sommige skole gebruik Positiewe gedragsintervensies en -ondersteuning (PBIS), 'n bewysgebaseerde raamwerk wat die gepaste gedrag van alle leerders bevorder. Dit sluit skoolwye verwagtinge en erkenningstelsels in.
Positiewe gedragsintervensies en -ondersteuning (PBIS)
woordelys
Vroeë kinderjare PBIS, ook bekend as die Piramidemodel, bevorder die sosiale en emosionele ontwikkeling van jong kinders. Dit definieer praktyke wat gebruik word om PBIS op vroeë kinderjare-omgewings toe te pas, insluitend ontwikkelingsgepaste intervensie- en versterkingspraktyke vir jonger kinders. Meer spesifiek word die model ondersteun deur 'n effektiewe werksmag wat kan implementeer en aanpas. bewysgebaseerde praktyke om in die behoeftes van alle kinders te voorsien binne 'n gelaagde ondersteuningstelsel:
bewysgebaseerde praktyk (EBP)
woordelys
- Vlak 1: Universele Promosie—Alle kinders ontvang universele ondersteuning—hoëgehalte ondersteunende omgewings en koesterende en verantwoordelike verhoudings—wat sosiale ontwikkeling fasiliteer.
- Vlak 2: Sekondêre Voorkoming—Kinders wat 'n risiko loop vir uitdagende gedrag ontvang ook geteikende sosiaal-emosionele ondersteuning om daardie gedrag te voorkom.
- Vlak 3: Tersiêre Intervensie—’n Klein aantal kinders wat steeds aanhoudende uitdagende gedrag toon, kry addisioneel geïndividualiseerde intensiewe intervensie.
Besoek Mev. Rodriguez se Klaskamer weer
Alhoewel Mev. Rodriguez gedink het sy implementeer 'n klaskamerversterkingsstelsel, besef sy nou dat haar kleurgekodeerde wasgoedspeldstelsel eintlik strafgebaseerd is en nie aan haar kinders se ontwikkelingsbehoeftes voldoen nie. Gevolglik vervang sy dit met 'n klaskamer versterkingstelsel. Wanneer mev. Rodriguez (of enige ander volwassene) nou kinders waarneem wat 'n reël volg, erken sy hulle deur positiewe beskrywende terugvoer te gee en 'n blom by die klaskamer se wei te voeg. Met hierdie stelsel verloor kinders nooit blomme van die wei omdat hulle nie reëls volg nie. Hulle word bloot aan die reël herinner en die geleentheid gegee om hul gedrag te verander. Wanneer die wei vol blomme is, besluit die klaskamer op 'n viering soos 'n springmieliepartytjie of ander spesiale aktiwiteit.
Vir meer inligting oor die inhoud wat op hierdie bladsy bespreek word, hersien die volgende bron. Let asseblief daarop dat hierdie bron nie verpligte leeswerk is om hierdie module te voltooi nie. 'n Skakel na hierdie bron kan gevind word in die Bykomende Bronne-oortjie op die Verwysings, Bykomende Bronne en Erkennings-bladsy. Die Piramidemodelkonsortium Hierdie webwerf bied kursusse, dienste en bykomende materiaal aan om opvoeders te help om te leer oor en die implementering van die Piramidemodel in vroeë kinderjare-omgewings. Nasionale Sentrum vir Piramidemodel-innovasies (NCPMI) Die Nasionale Sentrum vir Piramidemodel-innovasies (NCPMI) help state "met hul implementering van volhoubare stelsels vir die implementering van die Piramidemodel vir die ondersteuning van sosiale en emosionele bevoegdheid by babas en jong kinders (Piramidemodel) binne vroeë intervensie- en vroeë onderwysprogramme." Besoekers sal inligting vind oor die Piramidemodel en PBIS, bewysgebaseerde praktyke, en tegniese opleidings- en bystandsgeleenthede, onder andere. Die verskaffing van intensiewe geïndividualiseerde intervensie vir vroeë kinderjare-programme Hierdie dokument, ontwikkel deur die NCPMI, bied 'n stap-vir-stap gids en aanvullende hulpbronne vir die verstaan en implementering van die geïndividualiseerde positiewe gedragsondersteuningsproses (IPBS) om uitdagende gedrag aan te spreek. Vroeë Kinderjare PBIS Hierdie webblad op die webwerf van die Sentrum vir Positiewe Gedragsintervensies en -ondersteuning (PBIS) verduidelik die PBIS-piramidemodel (insluitend vlakke en fundamentele stelsels) en redes vir implementering in vroeë kinderjare, benewens die verskaffing van assesseringsinstrumente en aanvullende hulpbronne vir verdere inligting. |
