Is daar modules beskikbaar vir gebruik deur fakulteit wat gebaseer is op leerwetenskapnavorsing en dus werklik studenteleer verhoog? Indien wel, hoe kan fakulteit dit gebruik?

Transkripsie: Nancy Hunt, PhD

Ek hou daarvan om hulle in die klas te gebruik, want dit varieer die formaat van wat gewoonlik 'n lesingklas is, en ek vind dat die studente se reaksies op dele van die modules baie positief was.

Ek gebruik die modules in ons Inleiding tot Spesiale Onderwys-klas, die Grondslae van Spesiale Onderwys, en 'n baie wye verskeidenheid studente neem daardie klas. Die meerderheid van hulle is laerskool- of hoërskoolonderwysers. Dit werk ook vir ons mense wat besluit het dat hulle spesiale opvoeders gaan wees, maar dit lok studente van ander dissiplines wat met kinders met gestremdhede in die skole werk – skoolverpleegsters, rehabilitasieberaders, spraak- en taalspesialiste – en dan 'n verskeidenheid voorgraadse studente wat nog nie oor hul loopbaankeuses besluit het nie.

Transkripsie: Brenda Naimy

Ek dink hulle is baie gebruikersvriendelik, en daar is 'n paar onderwerpe wat ek graag sou wou sien en waaroor ek waarskynlik sou spring. Ek dink enige tyd wat jy 'n grondslagkursus aanbied, is daar 'n hele klomp breedte, en geeneen van ons is spesialiste in al die areas nie. So ons gaan almal regtig aangetrokke wees tot, dink ek, opsies vir inligting wat maklik is om te gebruik in areas waarin ons dalk nie spesialiseer nie. Ek sou sê ek sou die meeste geneig wees, jy weet, met wat nou bestaan, om die gedragsmodules in klasonderrig te gebruik, jy weet, want dit is nie my kundigheidsgebied nie. So ek sou dit regtig geniet om so 'n hulpbron te hê. In hierdie spesifieke kursus sou ek dit steeds buite die klas gebruik, want ek het hierdie verwagte inhoud wat ek moet dek. En dit komplementeer dit mooi, maar tref dit nie direk nie.

Transkripsie: Nancy Hunt, PhD

Dit was moeilik om 'n hele module in die klas te gebruik, want wanneer jy op die web is, hou mense daarvan om teen hul eie pas deur te gaan. Ek het al studente gehad wat vir my sê dat hulle 'n halfuur of vyf-en-veertig minute aan 'n module bestee het, maar in die klas kan ek dit nie bekostig om soveel tyd te spandeer nie. So oor die algemeen gebruik ek 'n module in die klas om 'n onderwerp bekend te stel en dan het ons 'n bespreking, 'n lesing, gaan terug na die module vir 'n ander stuk, en eindig dikwels met die gevolgtrekking van die module. Maar ek het ook die modules as huiswerkopdragte vir die studente gebruik, en na die aanvanklike gewoonte aan daardie formaat en daardie soort opdrag, lyk dit asof studente dit baie goed gehou het.

Ek het my eie styl ontwikkel om die modules te gebruik, en ek hou van die manier waarop ek dit doen, maar ek het altyd hierdie gevoel dat daar ander maniere is wat waarskynlik net so goed sal werk. Ek dink die studente kan dit heeltemal op hul eie tuis doen. Maar ek sal dit 'n bietjie mis om daaraan deel te neem. Ek eksperimenteer steeds. Ek dink ek sal waarskynlik ander maniere probeer om die modules te gebruik en die een te bepaal wat die doeltreffendste vir my studente is. Maar vir my eie sin vir verskeidenheid, hou ek van die idee dat daar steeds onbepaalde maniere is om die modules te gebruik.

Transkripsie: Brenda Naimy

Ek hou van die feit dat die modules so ontwikkel is dat hulle beide in die klas en buite die klas gebruik kan word. Ek het hulle egter hoofsaaklik buite die klas gebruik. In die Grondslae van Spesiale Onderwys-kursus het ek twee van die modules as opdragopsies gebruik. So in hierdie kursus gee ek studente vier of vyf verskillende opsies vir opdragte, en hulle moet twee van die opsies voltooi. Tot dusver in die kursus het ek twee verskillende IRIS-modules as opdragopsies gebruik, beide die Sukses in Sig- visie-module en die Wie is in Beheer? -module oor positiewe gedragsondersteuning. En hierdie modules is baie goed vir my kursus, want hulle komplementeer die onderwerpe en die inhoud wat ek in die klas behandel, baie mooi. Hulle is baie maklik om op 'n onafhanklike basis te gebruik, en hulle was 'n baie gewilde opdragopsie, dink ek, by die studente.

Transkripsie: Nancy Hunt, PhD

Die Aanvanklike Gedagtes was baie waardevol omdat hulle studente toelaat om te identifiseer wat hul stereotipes oor 'n spesifieke onderwerp mag wees, en ek het dit so met 'n paar van die modules gebruik – ek hoop subtiel, maar dit is natuurlik volwasse leerders: Hulle het idees oor hierdie onderwerpe; hulle het vooropgestelde idees. En 'n deel van die rede waarom ons die modules doen en die klasse aanbied, is omdat ons sommige van daardie wanopvattings wil uit die weg ruim.

So die Aanvanklike Gedagtes – wanneer dit goed gebruik word, as werklik die vertrekpunt vir 'n bespreking – het die potensiaal om studente daardie voorheen gevormde konsepte te laat identifiseer, of jy dit nou stereotipes wil noem of nie.

Die nadeel, dink ek, van die Aanvanklike Gedagtes vir my – en ek sal eerlik met jou wees – is dat ek nie altyd die tyd daaraan spandeer wat hulle waarskynlik nodig het om daardie funksie vir studente se leer te dien nie. Dit is 'n vertrekpunt vir 'n bespreking, maar ek gee 'n groot klas onderrig, so besprekings moet nogal versigtig bestuur word. En soms, in die belang van tyd, laat ek hulle nie vloei soos hulle kan nie. Dus is die Aanvanklike Gedagtes waardevol. Terwyl ek hierdie woorde sê, dink ek by myself, Sjoe, ek behoort regtig meer tyd daaraan te spandeer eerder as om daaraan te dink om dit glad nie te doen nie , want ek dink wel dit is waardevol vir volwassenes om te dink oor wat hulle reeds weet voordat hulle in 'n nuwe onderwerp duik.

Transkripsie: Brenda Naimy

Ek dink Aanvanklike Gedagtes is belangrik, om 'n paar redes. Een ding wat ek van hulle hou, is dat hulle die studente op die regte manier op die belangrike inhoud in die modules fokus, en hulle besef ook dadelik wat hulle weet of nie weet van die komende inhoud nie. Soos hulle deur die module vorder, dink ek hulle is meer gefokus as wat hulle normaalweg sou wees as hulle nie 'n paar oomblikke spandeer het om oor die Aanvanklike Gedagtes of vrae te besin nie. Waarskynlik die waardevolste aspek van die Aanvanklike Gedagtes is dat wanneer hulle die modules voltooi het en hulle die vrae weer in die Assesseringsgedeelte van die module aanspreek, dink ek hulle regtig sien hoeveel hulle geleer het. So ek hou die meeste van daardie deel daarvan.

Transkripsie: Nancy Hunt, PhD

Ek probeer gewoonlik enige onderwerp bekendstel met 'n storie wat mense gaan vra om in hul eie ervarings te delf. En weereens probeer ek daardie funksie dien om in te skakel by wat hulle reeds weet, en ek is oortuig – en deels omdat die twee modules wat ek nogal baie gebruik, Sukses in Sig en die Persepsies van Gestremdheid- module – en albei daardie onderwerpe hulself regtig tot hierdie soort bekendstelling leen. Wat weet jy reeds hiervan? Wat dink jy wanneer jy 'n persoon met 'n gesiggestremdheid sien of – ek glo regtig daaraan om die onderwerp te personaliseer, en so stel ek die modules ook so bekend. Ek probeer mense betrek met 'n storie en gee hulle dan miskien 'n wenk oor die formaat, dat dit 'n ietwat ongewone formaat is. Ek sê soms: "Dis 'n bietjie irriterend vir my as iemand anders die media of die web vir my manipuleer." Jy weet, ek kan dit nie verdra om langs iemand anders te sit wat 'n rekenaar gebruik nie – ek wil dadelik inspring en die muis van hulle weg steel. So ek sê vir hulle dat ek 'n deel daarvan gaan wys en dit stop, ons gaan 'n bespreking hê, en ek sal daarna terugkom. Dan sê ek: "Ek dink dit sal jou belangstelling in die onderwerp prikkel en jou toelaat om op 'n nuwe manier oor hierdie onderwerp te dink," en dan gaan ons na die module.

Transkripsie: Brenda Naimy

Wel, ek het oor die algemeen gevind dat die studente nie baie inleiding tot die modules nodig gehad het nie, want hulle is opgestel en hulle vorder op 'n baie duidelike en eenvoudige manier. Maar ek stel die modules wel op die eerste aand van die klas bekend wanneer ek hul opdragopsies hersien. En ek projekteer die IRIS-webwerf op 'n groot skerm, en ek wys die studente waar hulle die modules kan vind, hoe om deur die Uitdagingsiklus te vorder. Ook, my kursusleerplan bevat instruksies oor hoe om die modules te vind en wat van studente verwag word om vir elke opdrag te doen. Maar anders as dit, jy weet, sal ek hulle verwys, maar ek hoef nie regtig veel meer as dit te doen om hulle aan die kursus bekend te stel nie.

Transkripsie: Nancy Hunt, PhD

Wanneer ek die studente 'n module vir 'n opdrag gee – óf 'n huiswerkopdrag óf as deel van 'n papieropdrag – is deel van die rede waarom ek daarvan hou, omdat dit baie gestruktureerd is. Die vrae binne die modules is voorafbepaal, die antwoorde is ... gee ons ook bewyse van of hulle die module werklik ingeneem het, en hulle is relatief maklik om te beoordeel. Trouens, om eerlik te wees, lees ek nie altyd elke woord van die student se antwoord nie. Ek kyk na die formaat en die lengte van die antwoord en vlugtig dit. En ek weet dit klink dalk asof ek kul, maar weereens, ek het so 'n groot aantal studente – omtrent 175 – ek het regtig so iets nodig. Ek weet hulle het 'n leerervaring gehad. Ek weet hulle moes daaroor skryf, en ek het die formaat reg voor my wat dit maklik maak om te beoordeel. Dit is dus redelik ideaal vir my.

Transkripsie: Brenda Naimy

Ek het die assesseringsvrae gebruik wat teen die einde van die module is, en omdat my kursusopdragte 30 punte werd is, herformuleer ek die vrae net effens om hulle 'n maksimum puntwaarde te gee: Jy weet, 30 punte altesaam. Byvoorbeeld, as 'n assesseringsvraag die student vra om voorstelle te gee vir die aanpassing van materiaal vir 'n student met swak sig, sal ek in die vraag aandui dat die student vyf voorbeelde moet verskaf vir 'n maksimum totaal van vyf punte. Basies vra ek net vir 'n spesifieke getal sodat ek hulle maklik kan gradeer en hulle 'n 30-punt waarde kan gee.